“Beetje bij beetje ging u achteruit. Elke dag moest u inleveren. De vrolijke, lieve, zorgzame vrouw die u altijd bent geweest, zit verscholen achter de dementie. Het ging thuis niet meer, hoe graag u en uw man dit ook wilden. Een moeilijk, verdrietig maar dapper besluit.
Uw man en kinderen vonden een plekje voor u, bij ons. Een fijne woning, een eigen kamer met uw eigen spulletjes. Dit was ontzettend wennen voor u en uw man, maar dat begrijpen wij als zorg heel goed en daar is ruimte voor. Mijn lieve collega’s vingen u op, zorgden ervoor dat u de zorg kreeg die u nodig had. Een luisterend oor of een arm om u heen wanneer u het moeilijk had. Maar niet alleen u, ook uw man kreeg het luisterend oor wat nodig was. Want dat is nodig wanneer je besluit dat het samenzijn simpelweg niet meer kan. Het verdriet is groot, maar de liefde is groter.
We zagen en merkten dat u heel langzaam achteruit ging. De zorgvraag werd groter en complexer. Maar daar zijn mijn collega’s goed in. U leek het naar uw zin te hebben bij ons, de glimlach die we gedurende de dag zagen deed ons goed. U leek vertrouwen te hebben. Helaas verloor uw glimlach langzaam zijn glans en bleef er enkel oogcontact over. Het oogcontact zei genoeg. U begreep ons en wij begrepen u. Het vasthouden van uw hand, de streling over uw wang, hierbij zocht uw blik de onze en de twinkeling in uw ogen bleef.
Lang kon u dit volhouden, liggend in bed. Geliefd door uw man en familie, die met grote regelmaat aan uw bed zaten. Tot het moment kwam dat het leven niet meer ging en uw ogen steeds vaker dicht bleven. Langzaam aan gleed u weg, weg van uw man, uw familie en van ons. Omringd door de mensen die u liefhad heeft u afscheid genomen van het leven en wij van u.”
